Tüm zorluklara göğüs germeyi bilen, mesleğine duyduğu sevgiyle çalışma azmi bütünleşen, yarış sahalarının sevilen simalarından olan genç antrenörlerimizden İsmail Gülbudak, birbirinden samimi açıklamalarıyla bu hafta Yarış Dünyası’nın konuğu oldu. Faal yarış binmeyi bıraktıktan sonra mutfak kısmına geçen konuğumuz hedefi ne ulaşma yolunda emin adımlarla ilerlerken usta atçı ve Antrenör Osman Ertem’in öğütleri hep kulağında çınladı. “-Artık hedeflerimi büyütmeli ve başarmalıydım” diyen Gülbudak’dan işte başarıya uzanan meslek yolculuğuyla ilgili uzun yıllar hafızalarda yer edecek anektodlar...

• Hakan Demirci: Sevgili İsmail, bu mesleğe nasıl ve nerede başladın? Meslek hayatın nasıl şekillendi? Yarış Dünyası okurlarıyla paylaşır mısın?

• İsmail Gülbudak (Antrenör): Bu mesleğe 1983 yılında başladım. Ancak Osman Ertem Hocam’ın yanında bu mesleğe başlamaya çalıştım, dersem daha doğru olur. Çalıştım diyorum çünkü hocam, beni bu meslekten hep uzak tutmaya, mesleğin en zor hallerini anlatmaya çalıştı. Ben ise her defasında öğütlerini ikinci kez söyletmemeye çalışıyor, çok sevdiğim bu işi meslek olarak yapmak istediğimi kendisine söylerdim. Öğütleri arasında her sabah erken kalkmam gerektiğine, diyar diyar gezeceğime, başarı kadar başarısızlığın da olduğuna değinirdi. “Para kadar parasızlıkta var, unutma” derdi. Ben herşeye rağmen bu yola baş koydum. Kendisiyle çalışmak istiyordum. Bir gün kendisine: “-Ağabey, sen ne dersen o işi yapacağım” dedim. Bana dönüp baktıktan sonra : “-Ahırda ol” dedi. Ertesi sabah saat 04.00’de ahırdaydım. O gün bu gündür her sabah aynı saatte işimin başında hazır olurum. Bu arada geçen zaman diliminde apranti lisansımı aldım ve çok değerli büyüğüm olan Sayın Öngün Tunador’un GÖKSU isimli İngiliz safkanıyla ilk defa fotoda birinciliğe uzandım.

• Hakan Demirci: Meslek hayatını idman jokeyi olarak sürdürüyorsun. Peki idman jokeyi olmaya nasıl karar verdin ve kariyerinin bu perdesi sana ne gibi kazanımlar getirdi?

• İsmail Gülbudak (Antrenör): 1998 yılında evlendim. Evimin geçimini sağlamak ve mesleğimde başka kulvarlarda da yol almak istiyordum. İşte bu nedenden dolayı faal yarış binmeyi bırakıp işin biraz daha mutfak kısmına geçtim. İdman jokeyliği bana zaman içerisinde pek çok detayı öğretti. Artık safkanların günlük performanslarından ziyade daha uzun vadeli durumları beni ilgilendiriyordu. Aslında hedefi m sadece idman jokeyliği yapmak değildi. Artık kendi atlarımı hazırlamak, biraz daha işin içinde olmak istiyordum. Açıkçası antrenörlük yapmak asıl hedefimdi. 2007 yılında daha eski dönemlerde lisansı olan jokeylerin, antrenörlük için lisanslarını çevirme olanağı sağlanınca hiç tereddütsüz ben de lisansımı çevirdim ve bir bakıma hedefime ulaşmış oldum. İlk imzamı değerli At Sahibi Nezih Tankoç’un GOLD MASTERPICE isimli atına attım.

• Hakan Demirci: Çok büyük istek ve çalışma gayretiyle icra ettiğin antrenörlük hayatındaki başarılarından bahseder misin?

• İsmail Gülbudak (Antrenör): Evet... Hedefi m buydu ve nihayetinde istediğim işi icra eder durumdaydım. Artık hedeflerimi büyütmeli ve başarmalıydım. Bunun içinde Hocam Osman Ertem’in sözleri kulağımda hep küpe olmuştur. Başarmak için çalışmak ve iyi bir ekip gereklidir, derdi hocam. Yüce Allah’ın yardımları ile ATEŞİN KIZI isimli safkan ile sahaya çıktık. 2008 yılında Kaya Erkul Kupası Koşusu’nu kazandık. Yine aynı yılın Kasım ayında bu kez aynı safkanımız ile Cumhurbaşkanlığı Kupası Koşusu’nu kazandık. Sanırım, meslek hayatımın en mutlu günüydü. Şeref locasına kupayı almaya gittiğimde Sayın Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül bana : “-Antrenör siz misiniz?” diye sormuştu. “-Evet” dediğimde kendisi de: “-Çok gençmişsiniz. Ben yaşlı birini bekliyordum. Ne güzel, inşallah siz daha çok başarılar elde edeceksiniz. ” demişti. Sayın Cumhurbaşkanımızın bu konuşmalarını hayatım boyunca unutmam mümkün değil.

• Hakan Demirci: Meslek hayatın aile yaşamında nasıl boyut kazandı? Eşin seni destekliyor mu?

• İsmail Gülbudak (Antrenör): Aslında gençlik yıllarımda eşim, mesleğime çok fazla karışmazdı. Ancak yaşanan kazalar ve sakatlıklar onu da korkutmuş olmalı ki özellikle at çalıştırmamı pek istemiyor. Ancak ne kadar zor da olsa antrenörlük ve idman jokeyliğimi aynı anda bir süre daha devam ettirmek zorundayım. 1998 yılında evlendik. Allah bağışlasın bir oğlumuz var. Bundan sonraki tüm uğraşlarım oğlum ve ailem için olacaktır. Eşim de bunun farkında.

• Hakan Demirci: İsmail Gülbudak’ın bir günü nasıl geçer?

• İsmail Gülbudak (Antrenör): Bildiğiniz gibi sabahın çok erken saatlerinde işimizin başındayız. Saat 03.40 benim uyanma saatim. Kahvaltı derken sahaya geldiğim saat 04.30 oluyor. Saat 10.00’a kadar sahadaki işlerimiz sürüyor. Nitekim yıllardır bu tempo hiç bozulmadı. Allah yardım etsin de bu tempo hiç bozulmasın. Sahaya ilk geldiğimde mutlaka pisti kontrol ederim. Sonra ilgili olduğum atların hazırlanmasını ve tüm kontrollerini yapar sahaya gelmelerini sağlarım. Akşam işlerimiz ise saat 17.30’a kadar devam eder. Rutin işlerimizi bitirdiğimde ertesi güne hazır olmak zorunda olduğumu bilirim. Aslına bakarsanız bizim işimiz çok ama çok zor. Baban ölse göremezsin, çocuğun olsa göremezsin, büyütemezsin. Evin olsa mevlüt okutamazsın. Bizim işimiz böyle bir iş. Kısacası dışarıdan görüldüğü gibi değil. İçi sizi, dışı bizi yakar. Ancak ne varki meslek olarak seçmiştim ve gittiği yere kadar Allah’ın izniyle gidecektir.

• Hakan Demirci: Meslek yaşamında sende iz bırakan safkanlar hangileridir?

• İsmail Gülbudak (Antrenör): Meslek yaşamım boyunca elbetteki ben de hatıraları olan safkanlar var. GOLD MASTERPICE, Cumhurbaşkanlığı Kupası Koşusu galibi ATEŞİN KIZI, ilk bindiğim ve kazandığım GÖKSU ayrıca son dönem elimdeki en klas safkan olan THYPHON GIRL ben de hep ayrı yerleri olan safkanlardır.

• Hakan Demirci: Sevgili İsmail, Yarış Dünyası okurları adına gerçekleştirdiğimiz bu keyifl i röportaj için teşekkür ediyor, meslek hayatında başarılarının daim olmasını diliyoruz.

• İsmail Gülbudak (Antrenör): Ben de bu röportaj için at yarışı camiasının tek yarış dergisi olan Yarış Dünyası’na teşekkür ediyor, başarılar diliyorum. İyi ki varsınız...